Overzicht columns

1 juli 2021

Gestript

De eerste maand na mijn diagnose, werd mijn agenda gevuld met 24 ziekenhuisafspraken. Van die afspraken waar alles voor moest wijken. Mijn reintegratie op mijn werk en mijn aankomende reis naar Azië werden per direct gecanceld. Dat ik hele andere plannen had met mijn leven, maakte vanaf 1 oktober iets over vijf uur ’s middags helemaal niets meer uit. Toen mijn chemobehandeling begon werden de bezoekjes aan het ziekenhuis een stuk minder, maar vulde het ziek zijn mijn volledige dagen. Het herstel van de 14 chemokuren en van de daaropvolgende operatie, waren iets minder intensief maar het herstel zorgde nog steeds voor een goede gevulde week. Kankerpatiënt zijn blijkt een full-time baan en a dirty job.

19 juni 2021

Kankervrij

Van leven ga je dood, die zekerheid heeft iedereen. Maar die dood leek zo ver weg, dat het niet relevant was om me daarmee bezig te houden. Tot het moment dat ik de diagnose borstkanker kreeg. Toen kwam de dood ineens een stuk dichterbij. Niet per se letterlijk, want de kans op overleven is in mijn geval groot, maar figuurlijk wel. De dood heeft sindsdien een aanwezige plek gekregen in mijn leven en dat maakt me met vlagen vreselijk bang. Want het is heel simpel: ik wil niet dood. Nou ja, uiteindelijk wel hoor (in je eentje het eeuwige leven krijgen lijkt me ook maar niets) maar de komende 35 jaar nog niet.

11 juni 2021

Vrouw zijn

‘Jeetje, ze hebben echt heel je vrouwelijkheid afgepakt.’ Ik zit op mijn matje in een lege yogazaal en heb me geïnstalleerd voor mijn eerste privé-yogales na de operatie. Tegenover mij zit de docente. Haar vriendelijke gezicht is omlijst met een bos krullen, haar ogen kijken een beetje verschrikt mijn kant op. Op haar vraag hoe het met me gaat heb ik haar zojuist vertelt dat ik door de anti-hormoontherapie voor onbepaalde tijd in de kunstmatige overgang ben gebracht.