Het leven is nu

‘Je mag hier plaats nemen,’ legt de stugge verpleegkundige uit nadat ze enigszins lomp een infuusnaald in mijn arm prikt. Ik ga op mijn buik op de tafel liggen die straks in de grote witte capsule wordt geschoven. Mijn blote borsten plaatst ze zorgvuldig in een schuimrubberen kussen, voorzien van twee gaten. Ze propt nog wat extra kussens aan de zijkant zodat de dames goed klem liggen. ‘Deze koptelefoon is tegen de herrie,’ vertelt ze terwijl ze ‘m op mijn oren zet. ‘Het is belangrijk dat je heel stil blijft liggen,’ hoor ik in de verte. De tafel begint te schuiven en de doffe cadans van het MRI apparaat vult de ruimte.