Het went nooit

Sinds ik op 1 oktober om 8u20 het ziekenhuis binnenliep is mijn lijf niet meer van mij. Het is van alle artsen en verpleegkundigen die ik tegenkom. Van alle specialisten die prikken, poken en voelen. Soms pijnlijk, soms ongemakkelijk en met enige regelmaat op plekken waar ik niet iedereen laat komen. Het aantal mannen dat sindsdien aan mijn boobies heeft gezeten is verdrievoudigd ten opzichte van een half jaar geleden en het aantal vrouwen dat tussen mijn benen heeft rondgekeken met zeshonderd procent gestegen.