Terug bij start

Het is hetzelfde ritje met dezelfde auto dat eindigt in dezelfde parkeergarage. Net als 237 dagen geleden stap ik in mijn eentje hetzelfde ziekenhuis binnen en meld ik me bij de inmiddels welbekende ontvangstbalie. Doordat mijn kapsel de typische kankercoupe begint te ontgroeien heb ik het idee dat mensen de ziekte niet meer van me af kunnen lezen. Zij zien een jonge gezonde vrouw en voor veel van hen oogt dit bezoekje waarschijnlijk doodnormaal en onschuldig.Net als mijn borsten zon acht maanden geleden en net als de plek op mijn been die ik vandaag opnieuw laat onderzoeken. Minimaal verdacht,noemt de arts het. Maar we willen het tóch even verder onderzoeken.En daarom ben ik vandaag terug bij start. Terug op de plek waar het een paar maanden geleden allemaal begon. Dat voelt behoorlijk traumatisch, want hier kan ik pas echt overzien welke route ik sindsdien heb afgelegd.